Damn, you always treat me like a stranger, mountain

περπατώ ανάμεσα στους περαστικούς με μια σφαίρα καρφωμένη στο κούτελο και ένα όπλο στο δεξί μου χέρι 

και σκέφτομαι πως έτσι που νιώθω παγωμένη θα 'θελα να με τυλίξεις με τη ζεστή σου ανάσα και ενώ ψηλαφίζεις το κορμί μου με τις άκρες των δακτύλων σου να μου ψιθυρίσεις ξανά όλα εκείνα που είχες πει εκείνο το βράδυ για τα λουλούδια που φυτεύει μες στις γλάστρες η μαμά σου και που τις είχες ζωγραφίσει με τα χρώματα που σου χάρισε στα γενέθλιά σου εκείνος και μετά δεν τον ξαναείδες ποτέ και για τα καράβια που σου αρέσει να χαζεύεις στο λιμάνι και σκέφτομαι όλα αυτά και μου λείπουν οι βόλτες μας στο αεροδρόμιο και τα περιοδικά και που δε μπορούσαμε να πάμε πιο πέρα από αυτό και πως τώρα πάω πιο μακριά χωρίς εσένα και πως ξέχασα πριν φύγω να σου πω για το βιβλίο που διάβασα και πως τελειώνει και πόσο μου αρέσει να μυρίζω τις σελίδες των βιβλίων και πως είχα διαβάσει ότι ερωτευόμαστε με τη μύτη και όχι με την καρδιά οπότε δε πειράζει αν χάλασε η δική σου και ότι πεθαίνουμε από οξειδωτικές αντιδράσεις που σημαίνει ότι το οξυγόνο σου δίνει ζωή και σιγά σιγά σε σκοτώνει και τελικά δεν ήθελα να βρίσκομαι εδώ αυτή ή και οποιαδήποτε άλλη στιγμή και όλα ήταν απλά μια αλυσίδα από κακές επιλογές που δεν ήθελα ποτέ να κάνω αλλά δεν είχα άλλη επιλογή γιατί αν αγαπήσεις κάτι πρέπει να το σκοτώσεις αμέσως και το λάθος μου ήταν πως το άφησα να ζήσει τόσο που ρίζωσε μες στη καρδιά μου και τώρα αντί για φλέβες έχω ρίζες που μέσα τους κυλάει το αίμα και .

να κοιμάμαι μοναχή και να ξυπνάω μαζί σου 

πόσο μου 'λειψε να λέμε καλημέρα

αυτό που προσπαθώ να πω
αυτό που δε καταλαβαίνεις
είναι ότι δεν έχουμε χρόνο
όχι πια

γ'αυτό και θα σωπάσω
γ'αυτό δε θα πω τίποτα
επειδή οι άνθρωποι για τους άλλους ανθρώπους
είναι χειροβομβίδες

όλοι θέλουνε να αφήσουν το σημάδι τους
μα αυτό που αφήνουν στο τέλος είναι
αμέτρητες πληγές

και ίσως κάποιες σκέψεις όπως
"ήταν η τελευταία φωτογραφία που τον τράβηξα"
ή  "δεν ξανάπιασα ποτέ την μυρωδιά του"

γιατί μονάχα ο θάνατος να φέρνει την αγάπη ;

miss atomic bomb

κομμάτια θάλασσα στην παλάμη σου
τα χείλη σου πρησμένα απ το αλάτι
το κορμί σου βρεγμένο
- τα καλοκαίρια που περάσαμε μαζί
τα χω κλεισμένα σε φωτογραφίες -


την αγάπη μας τα κύματα ξεβράζουν
νιώθω πιο παράξενα τώρα
σκέφτομαι πως δειλά τα χέρια σου αγγίζω
η ανάσα σου με πνίγει


μα μετά φεύγεις
πάντα φεύγεις
μα εγώ σε φαντάζομαι πιο όμορφη από ποτέ
σε ένα νησί, μια πόλη, ένα σπίτι
ή μες τους δρόμους να τρέχεις μεθυσμένη

μια ζωή δε θα 'ταν αρκετή, οπότε ας μην είναι καμία.

όταν σου λείπω αγάπη μου,
ψάξε τα μάτια μου στον πίνακα που σου είχα χαρίσει
τα χρώματα ανακατεμένα με τα δάκρυά μου
ένα ναυάγιο θολό αποτυπώνουν

όταν την φωνή μου αναζητάς,
διάβασε πάλι τα γράμματα και τα ποιήματα
που σου έστελνα όταν ήμασταν παιδιά
εκείνα που απάντηση ποτέ δε πήρα

αν με θυμάσαι απόψε,
ψάξε στον καθρέφτη σου για τη μορφή μου
και όπως περνούν τα χρόνια εσύ θα μεγαλώνεις
μα εγώ θα είμαι για πάντα νέα
το κοριτσάκι που γνώριζες τότε

και αν τα χέρια σου ζαρώσουν
και αν το μυαλό σου πια πλημμυρισμένο απ'τη λήθη με ξεχάσει
δε πειράζει σου λέω εγώ απόψε,
δε πειράζει γιατί αν προσπαθήσεις να με αγγίξεις θα σπάσω

θα πρέπει άλλη αγάπη να γνωρίσεις
γιατί αλήθεια θα σε αφήσω νωρίς
δε θα γεράσω ποτέ, δε θα μεγαλώσω,
καμιά ρυτίδα, κανένα σημάδι,
καρδιά σπασμένη από τη νιότη

αν τη φωνή μου ακούσεις μες στο πλήθος
μη γυρίσεις ποτέ να με ψάξεις
γιατί αλήθεια δε θα 'μαι εγώ εκεί

και όταν κάτι πεθαίνει το αντικαθιστάς
το ξεχνάς,
αφού γίνει για μια βραδιά ο κόσμος σου όλος
μα εγώ ούτε ο κόσμος θέλω να γίνω ούτε τίποτα.

στο 'πα μια βραδιά που είχα γίνει σκνίπα.

στη καρδιά μου είναι ακόμα χαραγμένη κάθε λέξη
που είπες θυμωμένος, λυπημένος, μαγεμένος
ακόμα και εκείνες οι λέξεις που πήρες πίσω
να ξέρεις πως έχουν μείνει εκεί και με πονούν

τα μάτια μου πια δε βλέπουν
"τα μάτια μου είναι σκάρτα" σου λεγα και γελούσες
με ένα θολό χαμόγελο
χρώματα θαμπά μοναχά θυμάμαι να μαραίνουν το σκοτάδι

σημάδια σε όλο μου το σώμα
προδίδουν κάθε άγγιγμά σου
και μου θυμίζουν πόσο σιχαίνομαι πια
κάτι που τόσο είχα αγαπήσει

prove to me I’m not gonna die alone

οι νύχτες μας ήταν πάντα γεμάτες φωτιά
"πάθος" έλεγες εσύ
"καις τόσο που φοβάμαι να σ'αγγίξω" , σου ψιθύριζα εγώ
μα εσύ γελούσες

τα καλοκαίρια μου περνούσα σε εκείνο το παγκάκι
χάζευα τη θάλασσα και άκουγα τα χαζά όνειρά μας
τα ταξίδια που θα κάναμε
τα μέρη που θα γνωρίζαμε μαζί

θυμάμαι να φεύγουν τα πλοία
θυμάμαι το μελαγχολικό σου βλέμμα
πως έλεγες θα φεύγαμε μαζί



οι άνθρωποι αλλάζουνε, μωρό μου
οι έρωτες έρχονται και φεύγουν
αν ήσουν τώρα εδώ
αν με γνώριζες τώρα
δε θα γινόμουν ποτέ το κορίτσι που αγάπησες τότε 

δε ξέρω αν θα ΄μαι εδώ όταν έρθεις

ανέβηκα όσο πιο ψηλά μπορούσα
να αρνηθώ την πτώση μου

σταμάτησα πια να διαβάζω αυτά τα βιβλία
η ελευθερία σε φυλακίζει με τις πιο βαριές αλυσίδες, λέω τώρα

η φωνή σου γυρνάει στο μυαλό μου
μα το πρόσωπό σου δε μπορώ να θυμηθώ

ό,τι αγάπησα μοιάζει κρύο και ξένο
ό,τι αγάπησα να σκοτώσω θέλω τώρα

και μετά δε θα ξεχάσει κανείς
την πιο μεγάλη πτώση

ξέχνα σου λέω όσα ζήσαμε μαζί

για μένα δεν ήταν παρά μια στιγμή
ίσως ένα δευτερόλεπτο μονάχα
που ένιωσα την παγωμένη μου ανάσα
να λιώνει στον παλμό της καρδιά σου

και μετά το πιο βαθύ σκοτάδι

σκοτάδι στα μάτια μου
σκοτάδι αναπνέω
για μένα όλα ήταν σκοτάδι
ίσως μονάχα για ένα δευτερόλεπτο
να κάηκα στην πιο ζεστή ματιά σου
την φωτιά όταν είδα σαν άνοιξες τα βλέφαρά σου

τώρα σου λέω φύγε
ξέχνα όσα ζήσαμε μαζί
για μένα δεν ήταν τίποτα
παρά μόνο το πιο μεγάλο πάντα
που στάθηκε για μια στιγμή μπροστά μου ...

pour toujours

θα μπορούσα να γράψω
πόσο μισώ το χρώμα των ματιών σου
όταν βουτάει το φεγγάρι στη καρδιά σου
και σηκώνονται φουρτούνες ξαφνικά

καταιγίδες τα μάτια σου καρδιά μου
πονάνε τα άκρα μου
η ψυχή μου σωπαίνει
φωνάζει ο θυμός
με πλημμυρίζει

ουρλιάζω, σε σπρώχνω, κλαίω
λέξεις γεμίζουν τον αέρα
και πληγές
μα άλλο δε μπορώ και σταματώ

μετά πονάει κάθε άγγιγμά σου

ανοίγω την πόρτα
σταματώ
"φεύγω" σου λέω και δε κοιτάζω πίσω
το χρώμα των ματιών σου αλλάζει πάλι
μα εγώ δεν θα 'μαι πια εκεί

και αποφασίζω ότι οι αναμνήσεις αξίζουν πιο πολύ
από έναν γυρισμό
και αποφασίζω πως πια δε θέλω
καμία θέση στη καρδιά σου
δε ξέρω αν νιώθεις το κενό
δε ξέρω αν κατάλαβες πως φεύγω...

σήμερα θα σε αφήσω

και σε ονειρεύομαι πάντα κάπου ψηλά
σε μια ταράτσα, στην κορυφή ενός βουνού
όμορφη, κατάξανθα μαλλιά πιασμένα πάνω
κοιτάς τους ανθρώπους, τα αστέρια

είμαστε η αρχή και το τέλος του κόσμου

σφίγγοντας ένα κομμάτι θάλασσα
χαζεύω τα κτίρια και σε ονειρεύομαι
κλείνω τα μάτια και σχεδόν σε αγγίζω
και είναι αυτό το σχεδόν που με κρατάει ξάγρυπνη τα βράδια

και σκέφτομαι μέρες βροχερές
εγώ και εσύ κάτω απ' ένα κίτρινο σεντόνι
- ή μπλε ή πράσινο, τι σημασία έχει ; -
και χαράζω στον τοίχο κάθε πιθανό δρόμο
που ακολουθεί η φωνή σου για να φτάσει στο αφτί μου

και ζωγραφίζω εμένα και εσένα
να πατάμε στη Γη
και η Γη είναι τόσο μικρή
πιο μεγάλη από 'μας όμως
και μοιάζει αστείο
που ό,τι αγγίζω παίρνει τη μορφή σου

το μυστικό μας

στις σελίδες των βιβλίων σου
έχω κρύψει μπλε λουλούδια
μη με λησμονεί , θυμάσαι ; 

μισώ τις μέρες μακριά σου

μα όταν είμαστε μαζί
ό,τι καιρό και αν κάνει
φοράμε καλοκαιρινά
επειδή όταν είμαστε μαζί
ό,τι καιρό και αν κάνει
η ψυχή μου είναι ζεστή
γιατί είμαι σπίτι
η καρδιά μου είναι ήρεμη
επειδή ακούει τη δική σου
τα βλέφαρά μου κλείνουν
και αποκοιμιέμαι σαν παιδί

και όταν είμαστε μακριά
κλείνω τα μάτια και σε ονειρεύομαι
απλώνω τα χέρια και αγγίζω τα μαλλιά σου
ξαπλώνω στο πάτωμα
ακουμπώ το κεφάλι μου στο στήθος σου
βάζεις το χέρι σου στο πρόσωπό μου
και γελώ

Όμως το τι θα σκέφτεσαι γνωρίζω

δειλά αγγίζω τα μαλλιά σου
δειλά .
τα χέρια μου βάφονται εκείνο το χρώμα
- αφήνω σημειώματα στον εαυτό μου μα όλο τα χάνω
να θυμάμαι πρέπει να μη σε αγγίζω πια -
ξεθωριάζει μες το χρόνο η μορφή σου

αλλά καμιά φορά έρχεσαι μοναχός σου
έτσι χωρίς να σε ζητήσω
γ'αυτό πάντα σε περιμένω
φοράω το κίτρινο φόρεμα και χαζεύω απ' το τζάμι τη βροχή
- η βροχή είναι σημάδι ότι θα 'ρθεις -
μαζεύω πίσω τα μαλλιά μου
γιατί μια μέρα είπες πως έδειχνα όμορφη έτσι

συνήθως είναι νύχτα εδώ
τα κύματα σκάνε στο παράθυρο του σπιτιού
καμιά φορά βλέπω και εκείνον μέσα στη τρικυμία
παράξενο δεν είναι ;
να στάζουν τα μάτια σου οινόπνευμα

τι κάναμε σε εμάς ; τι κάναμε στα παιδιά ;
τα όνειρα εκείνα πνίξαμε ένα ξημέρωμα
- και κανένα ξημέρωμα δεν ήρθε από τότε -
τα χέρια αυτά τα βάψαμε με αίμα
τα χέρια αυτά εδώ που μονάχα ξέραν να αγαπούν

και ο ήλιος έκανε τα μάτια σου να λάμπουν τόσο πολύ
που ένιωθες θα εκραγούν
και ξαφνικά γέμιζε ο ουρανός με χρώματα που δεν αναγνωρίζαμε
και κανείς άλλος δεν έχει φανταστεί

δεν ήθελα να φύγω μα ήταν αργά
ήξερα πως αν έμενα θα έφευγες πρώτος
δεν άντεχα τη σκέψη πως θα με αφήσεις

μου είπε να το πω.

και να που στεκομαι τώρα εδώ
γυμνά πόδια πατούν το χώμα αυτό
που μυρίζει γιασεμί
γιασεμί και νυχτολούλουδο

προσπαθώ να ακούσω
πάντα να ακούω όσο μπορώ
στέκομαι στα δάχτυλα των ποδιών μου
φτάνω σχεδόν τον ουρανό

και μετά ξαφνικά βλέπω
τίποτα σημαντικό
τίποτα διαφορετικό
σχεδόν τίποτα

και αναρωτιέμαι
τι θα έλεγες αν ήσουν εδώ μαζί μου
τα γκρίζα σου μαλλιά αν μ'άφηνες ν'αγγίξω
τα μάτια σου αν δεν ήταν πια τόσο φθαρμένα

και μετά σε φαντάζομαι
νερά να τρέχουν απ' τα μάτια
χέρια κομμένα


σ'αγαπώ.

γιατί δεν είμαι εκεί που είσαι (2)

εκεί που σταματά ο ουρανός
εκεί που παγώνουν τ'άστρα.

θα διαβάζω βιβλία
θα ακούω τραγούδια
θα βλέπω ταινίες
θα σε φαντάζομαι
πάντα

όμορφη πολύ
μαλλιά να ακουμπάνε τα μάτια
και φως
μόνο φως

καθόλου σκοτάδι
επειδή σ'αγαπώ
έξω απο κατακόμβες και σκοτεινούς δρόμους

σ'αγαπώ στα μάτια των περαστικών
σε συντριβάνια
σε άλλα μέρη άγνωστα
εκεί που πήγα και δεν ήρθες ποτέ
στο χώμα που στάθηκες και δεν πάτησα ποτέ μου

σ'αγαπώ όταν τα πουλιά πετούν
σ'αγαπώ όταν ψάχνουν καταφύγιο
σε καταιγίδες
σε σεισμούς
σε αγαπούσα

όλα για σένα μου μιλούν
όλα είναι εδώ
τα αφήνεις
τα αφήνω λίγο και φεύγω
φεύγες και εσύ

μετά γυρνάμε για να σε αγαπήσω άλλο λίγο
μα άλλο δε νομίζω πια να πάει

και αν η αγάπη σου κάνει την καρδιά μου να σπάσει
μη σε νοιάξει μονο να λες πως πέθανα γιατί σε αγαπούσα
μόνο αν σε ρωτάνε ξες, να λες οτι υπήρχαν στιγμές
που μ'αγάπησες και εσύ