Τu me manques

Δευτερόλεπτα, λεπτά, ώρες, μέρες, χρόνια
 -ή ήταν απλώς νύχτες;-
περνούν με ένα φτερούγισμα ματιών
και αποκαλύπτουν
μια αντανάκλαση ενός προσώπου 

είσαι στα αλήθεια εσύ ή είμαι πάλι εγώ; 

Δύσκολα γυρίζει ο χρόνος πίσω
όσο το διάνυσμα μεγαλώνει 

κάτι που το ρολόι σου δε καταλαβαίνει 

Προετοιμάσαμε τις στιγμές
μα ξεχάσαμε να τις ζήσουμε
ή τις έζησες εσύ; 

Έπιασε βροχή
αλλά δε θα κρατήσει πολύ 

Οι σταγόνες θα χτυπήσουν το παράθυρό μου 

ζητώντας καταφύγιο 

Εγώ θα ανοίξω 

για να μη νιώθω μόνη

Ίσως βραχώ 

Έχεις νιώσει ποτέ τη βροχή να σε αγγίζει;
Ποδοπάτημα από σταγόνες.
Σπάει τα κόκκαλά σου.
Και σε αφήνει εκεί αδειανό

μετέωρο

ένα συμπύκνωμα

μια άλλη φάση ύλης.

Ακούγεται ένα βίαιο χτύπημα στην πόρτα
Προσποιούμαι ότι λείπω. 

Γιατί; 

Θέλω να πάω σε όλα τα πάρτυ του γαλαξία,
θέλω να έρθεις μαζί.
Να χορέψουμε κάτω από το φως
μιας ντίσκο μπάλας ή του φεγγαριού
έλεκτρο ντανς ή 90ζ ποπ.

Να μεθύσω με αλκοόλ,
να σε φιλήσω.
Εσένα ή εμένα; 

Όταν είμαι μαζί σου σε μισώ.
Όταν φεύγεις μου λείπεις...
   ή λείπεις από εμένα;

Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για εσένα

Ι. Το τέλος του κόσμου

Να πάγωνε ο χρόνος εκείνη τη στιγμή

και με ένα κουρδιστήρι να τον γυρνούσα πίσω

εγώ θα ήμουν πάλι έξι 

με ένα κίτρινο φόρεμα να σε σφίγγω στην αγκαλιά μου ενώ θα κλαις

Να ξαναζούσα κάθε στιγμή μαζί σου 

αιώνια νέοι, δε θα γερνούσαμε ποτέ

δε θα 'χαμε πια μέλλον 

αλλά συγκλίνων παρελθόν παρόν

Χαμένοι, δραπέτες σε σύμπαντα παράλληλα 

αναμνήσεων και υπερκαινοφανών αστέρων 

χωρίς καρδιές που χάνουν χτύπους και σε παίρνουν μακριά μου

ΙΙ. Σ'αγαπώ αλλά δεν υπάρχεις

Άφησα τα λουλούδια να ξεραθούν και η μητέρα θα φωνάζει

το σπίτι είναι άδειο, οι ένοικοι απουσιάζουν

εγώ μια ξεφτισμένη φιγούρα 

περπατώ στους διαδρόμους και σου μιλάω 

Θες να πάμε καμιά βόλτα;

Πεινάς; 

Κοιμάσαι; 

III. Πότε θα γυρίσεις;


Περιμένω.
Πάντα θα σε περιμένω...

Ονειρεύομαι.
Πάντα θα σε ονειρεύομαι
Πάντα θα γυρνάς κοντά μου
Θα μένεις για την νύχτα,
για ένα όνειρο ή ίσως παραπάνω
μα μόλις ανοίγω τα μάτια θα είναι πάλι αργά

Αλλά θα περιμένω.


ΙV. Μπορείς να δεις τα φώτα;


Αν κοιτάξω πάνω και εσύ κοιτάξεις κάτω
θα συναντηθούν άραγε οι ματιές μας;

Εγώ ζω σε έναν κόσμο παγωμένο
γκρίζο, γαλάζιο, λίγο πράσινο επίσης.
Καθημερινά παρατηρώ διάφορα είδη πτηνών
που εσύ δεν έχεις γνωρίσει.

Υπάρχουν μερικά κανάλια
αλλά με βρώμικα νερά.
Ένα από αυτά περνάει κάτω από το σπίτι.
Εκεί πώς είναι;



V. Μωρό μπλε ή baby blue


Θυμάμαι.

Κρίμα που στις αναμνήσεις δε μπορώ να σε αγγίζω.
Στο μυαλό μου έχω εσένα και κανόνες ορθογραφίας και γραμματικής.

VI. Myosostis alpestris (μη με λησμονεί)


Πήγε αργά...

Όμορφο συναίσθημα η λύπη
μα η απουσία πονάει κάπως το κορμί μου
δε μπορώ να καταλάβω σε πιο σημείο ακριβώς.

Θα ξαναγυρίσω...

Πάντα θα γυρίζω στη ζεστή ανάμνησή σου
ακόμα και αν είναι καλοκαίρι και κάνει αφόρητη ζέστη.

Άρχισε να βρέχει.
Αυτή τη φορά ήταν ο ουρανός όχι εγώ.

Ας δώσουμε λοιπόν τα χέρια και ας αποχωρήσουμε
σε διαφορετικές κατευθύνσεις
σε έναν άξονα εγώ στα αρνητικά, εσύ στα θετικά

Και ίσως μια μέρα θα ξανασυναντηθούμε
στο ίδιο σώμα
σε μια πρόσθεση, το απόλυτο μηδέν. |