Υπερκαινοφανείς αστέρες

παραλίγο να γράψω για σένα σήμερα
μια αλληγορία που θα ονόμαζα "υπερκαινοφανείς αστέρες"
και θα μιλούσε για μια αγάπη που συνεχώς μεγάλωνε
ώσπου μια μέρα έπαψε να παράγει ενέργεια
και κατέρρευσε λόγω της δύναμης της βαρύτητάς της.
Στη συνέχεια, θα ακολουθούσαν ασυνάρτητοι στίχοι, όπως για παράδειγμα " η έκρηξη ήταν τόσο έντονη. Ασύμμετρα κομμάτια σκορπίστηκαν προς όλες τις κατευθύνσεις. Η λάμψη της ξεπέρασε ακόμα και τη λάμψη του γαλαξία" .
Και θα έβγαινε ένα συμπέρασμα του τύπου "μερικές φορές η ομορφιά αναδεικνύεται μετά την καύση του αντικειμένου".

χείλη που ξεχάσαν να προφέρουν το όνομά μου

μεγαλώνω μακριά σου και φοβάμαι
πως μια μέρα θα πεθάνω χωρίς εσένα
-μια τραγική φιγούρα κόντρα στον άνεμο
δίπλα στους βράχους να ουρλιάζω το όνομά σου -
σε σεντόνια που δεν τύλιξαν ποτέ το γυμνό σου κορμί
με μαλλιά που δεν ένιωσαν ποτέ τη ζεστασιά των χεριών σου
με ένα πρόσωπο σημαδεμένο από γραμμές
που έφερε ο χρόνος, η λ(εί)πη, η χαρά

If you a bomb, I the emptiness inside.

τέσσερις αόρατοι τοίχοι.
μεγαλώσαμε με τους καταραμένους
που γράφανε για θανάτους και αυτοκτονίες
για αγρίμια που σε σέρνουν απ' τα μαλλιά μέσα στο δάσος και σου ρουφάνε όλο το αίμα.

μα εμένα το αίμα μου έγινε βροχή
ίσως μια μέρα που σε κοίταξα παραπάνω απ'όσο άντεχα τελικά
και ίσως έπρεπε και εγώ να είχα θάψει την καρδιά μου

θες να μιλήσουμε λες μα εγώ ακούω μόνο λέξεις
και φαντάζομαι μπλε, κίτρινα και κόκκινα χλωμά φωτάκια στα μαλλιά σου
το παιδί στο παγκάκι με τα κίτρινα λουλούδια
τη πλημμύρα στο χωριό, τόσα ζώα νεκρά

βρέχει μέσα μου λες και δεν καταλαβαίνω
λες και στη δική μου τη ψυχή κατοικεί λιακάδα

και σκέφτομαι πως απ'τη πολλή βροχή θα σάπισε η καρδιά σου
τι να σου κάνει το οξυγόνο αν απ' τη μέρα που γεννήθηκες είσαι νεκρός; 

siempre me quedará

ξενυχτάω πάνω από το λαπτοπ
ψάχνοντας εικόνες με μοβ και κόκκινα φεγγάρια
σε μαύρο φόντο

έχω βάλει στο replay
"pour toujours"
για να θυμάμαι τα δικά μας για πάντα

βγαίνω έξω συχνά
αλλά δεν κοιτάζω πια τον ουρανό

μοναχά τα βράδια άμα μεθάω
νιώθω τη ζάλη από τ'αστέρια στο στομάχι

λέξεις κενές, ωμές και βρώμικες
σπρώχνει η γλώσσα μόνο

καίνε τα χείλη μου σαν βγαίνουν
κόκκινα ζωγραφισμένα

τοίχοι, σπίτια, δέντρα

το πιο κοντινό σε συναίσθημα που έχω πια
η ικανοποίηση όταν προλαβαίνω να λουστώ
πριν τελειώσει το ζεστό νερό