πόσο μου 'λειψε να λέμε καλημέρα

αυτό που προσπαθώ να πω
αυτό που δε καταλαβαίνεις
είναι ότι δεν έχουμε χρόνο
όχι πια

γ'αυτό και θα σωπάσω
γ'αυτό δε θα πω τίποτα
επειδή οι άνθρωποι για τους άλλους ανθρώπους
είναι χειροβομβίδες

όλοι θέλουνε να αφήσουν το σημάδι τους
μα αυτό που αφήνουν στο τέλος είναι
αμέτρητες πληγές

και ίσως κάποιες σκέψεις όπως
"ήταν η τελευταία φωτογραφία που τον τράβηξα"
ή  "δεν ξανάπιασα ποτέ την μυρωδιά του"

γιατί μονάχα ο θάνατος να φέρνει την αγάπη ;

miss atomic bomb

κομμάτια θάλασσα στην παλάμη σου
τα χείλη σου πρησμένα απ το αλάτι
το κορμί σου βρεγμένο
- τα καλοκαίρια που περάσαμε μαζί
τα χω κλεισμένα σε φωτογραφίες -


την αγάπη μας τα κύματα ξεβράζουν
νιώθω πιο παράξενα τώρα
σκέφτομαι πως δειλά τα χέρια σου αγγίζω
η ανάσα σου με πνίγει


μα μετά φεύγεις
πάντα φεύγεις
μα εγώ σε φαντάζομαι πιο όμορφη από ποτέ
σε ένα νησί, μια πόλη, ένα σπίτι
ή μες τους δρόμους να τρέχεις μεθυσμένη