If you a bomb, I the emptiness inside.

τέσσερις αόρατοι τοίχοι.
μεγαλώσαμε με τους καταραμένους
που γράφανε για θανάτους και αυτοκτονίες
για αγρίμια που σε σέρνουν απ' τα μαλλιά μέσα στο δάσος και σου ρουφάνε όλο το αίμα.

μα εμένα το αίμα μου έγινε βροχή
ίσως μια μέρα που σε κοίταξα παραπάνω απ'όσο άντεχα τελικά
και ίσως έπρεπε και εγώ να είχα θάψει την καρδιά μου

θες να μιλήσουμε λες μα εγώ ακούω μόνο λέξεις
και φαντάζομαι μπλε, κίτρινα και κόκκινα χλωμά φωτάκια στα μαλλιά σου
το παιδί στο παγκάκι με τα κίτρινα λουλούδια
τη πλημμύρα στο χωριό, τόσα ζώα νεκρά

βρέχει μέσα μου λες και δεν καταλαβαίνω
λες και στη δική μου τη ψυχή κατοικεί λιακάδα

και σκέφτομαι πως απ'τη πολλή βροχή θα σάπισε η καρδιά σου
τι να σου κάνει το οξυγόνο αν απ' τη μέρα που γεννήθηκες είσαι νεκρός;