μες στο παράξενο μυαλό μου

τα δάχτυλά σου στα δικά μου

το ασήμι στα μαλλιά μου
η άδεια πολυθρόνα
το χαλί έξω απ' την πόρτα

λέξεις πέφτουν και σπάνε σα γυαλί
μα κανείς δε μαζεύει τα κομμάτια
μετά ξυπόλυτοι μονάχα περπατάμε
πληγές να γεμίζουν οι πατούσες
για μένα, για σένα, για όλα τα εκείνα
τα μικρά, τα μεγάλα, τα ασήμαντα
άλλα τα 'φερες εσύ, άλλα εγώ
κανένας μας δεν έδιωξε κανένα
μονάχα διώχναμε ο ένας τον άλλον
μα όποιος έφευγε ξαναγυρνούσε

για να αγγίζω τα δάχτυλα των ποδιών σου κάτω απ' τα σεντόνια
για να μυρίζω την αλμύρα στα μαλλιά σου
για να διαβάζω το περίγραμμα των ματιών σου
γ' αυτό γυρνούσα εγώ
σημεία τίποτα και κάτι για να μείνεις
μια ιστορία
μια άδεια σελίδα
και μετά χιλιάδες άδειες σελίδες να μιλούν
με άδειες λέξεις
και σιγά σιγά να αδειάζει και η ζωή μου
αφού μια μέρα έφυγες και εσύ




να πω τι ;
ότι τα βράδια ψάχνω στους ανέμους τη φωνή σου ;
ότι σε λάθος μάτια καίω τη ψυχή μου ;
ότι αλλού χαρίζω όσα φτιάξαμε μαζί ;

μα οι νύχτες δεν περνούν
εσύ δεν είσαι εδώ.
αυτό, θα 'θελα να 'σουν εδώ

τόσο έντονα αγαπούσες το σκοτάδι

θυμάμαι συχνά να ρωτάς για τη νύχτα
θυμάμαι να αποστιθίζεις τα ονόματα των άστρων
θυμάμαι
θυμάμαι μια νύχτα μαζί με τον ουρανό σκοτείνιασες και εσύ

μετά ερχόσουν μοναχά τα βράδια
ντυμένη με το άσπρο φόρεμα
να σε ξεχωρίζω μες στη μαυρίλα

άδειασαν τα μάτια σου
να σε κοιτάξω πια δε μπορούσα
αδιαφορία πίστευες εσύ

μετά σε περίμενα για μέρες
ρωτούσα που είχες πάει
κανείς δε σε θυμόταν

μα πιο πολύ φοβάμαι
μη ξυπνήσω ένα πρωί
- ή και οποιαδήποτε ώρα της ημέρας-
και νιώσω ευτυχισμένη

κάτω απ' το νερό

τα βλέφαρά της σφραγισμένα
γέρνει στον ώμο μου
χαζεύω τον ήλιο
τα μάτια μου τσούζουν απ' το αλάτι

πίνουμε λίγο απ' το κρασί
τα πόδια μας μπλέκονται
κάτω απ' τα σεντόνια
τα χέρια μου ανάμεσα στα μαλλιά της

αναπνέεις
αναπνέω
παύση
σιωπή και τίποτ' άλλο
εσύ γιατί κουράστηκες ξανά
εγώ για να ακούσω την καρδιά σου

χτύπος
ανάσα
χτύπος
ο καθρέφτης κομμάτια χίλια δυο

αυτός και η καρδιά μου...

γιατί δεν είμαι εκεί που είσαι (1)

ακόμα είμαι μαζί σου

μη μ'αφήνεις

πες της πως αν θέλει θα μείνω ξάγρυπνος όλη νύχτα
να την ακούω να μιλά για τα πάντα
να ψιθυρίζει αδύναμα σα να χάνει τη φωνή της
αν αυτό τη κάνει να γυρίσει

πες της ότι θα μάθω για κείνη όλες τις γλώσσες του κόσμου
και θα επινοήσω άλλη μία μοναχά για 'μας
πες της πως όταν βρέχει θα τις φτιάχνω καραβάκια από χαρτί
να τα αφήνει στους δρόμους να ταξιδεύουν

πες της αν θέλει θα πάμε όσα ταξίδια έχει ονειρευτεί
ότι το ταβάνι θα γεμίσω με αστέρια
να λάμπουν κάθε φορά που σβήνουμε τα φώτα
πες της πως θα έχει και έναν κήπο

και έναν τοίχο μοναχά για τις ζωγραφιές της
πες της πως τώρα κατάλαβα τι ήθελε να πει εκείνη τη νύχτα

δε θα σ'αγαπήσω

ξέρεις δε μπορούσα να κοιμηθώ απόψε.
σκεφτόμουν να σου γράψω ένα γράμμα να σου πω πόσο ήρεμη είναι η θάλασσα τώρα που έφυγες
ή ίσως να σου πω ότι μου λείπει να μυρίζω τα μαλλιά σου

ακόμα σκέφτομαι να φύγω μακριά
σε μια άλλη χώρα δε μπορώ να σου πω που γιατί ξέρω πως θα θες να 'ρθεις μαζί μου
σου μίλησα γι'αυτό πολλές φορές μα δε με άκουγες νομίζω
έτσι όπως έσκαγαν τα κύματα στ'αυτιά σου

θα κοιμάμαι όσο λιγότερο μπορώ
θα αναπνέω έναν κόσμο χωρίς εσένα
κάθε βράδυ θα πιέζω το κορμί μου στο δικό σου μέχρι να σε ξεχάσω
και εσύ σε μια άλλη αγκαλιά θα χαζεύεις εκείνα τα αστέρια που κάποτε θαυμάζαμε μαζί
σε κάποια άλλη θα χαρίσεις το φεγγάρι

μα είναι ένα ξημέρωμα που δεν θα δώσεις σε κανέναν
το ξέρω γιατί σε είδα να το φυλάς στο μπουκαλάκι και μετά το έκλεισες καλά με ένα φελλό
και στο πάτο ενός κουτιού το άφησες πια να σαπίσει

και μετά και εγώ θα σε ξεχάσω ή θα πεθάνω σε μια ξένη αγκαλιά
ή μάλλον θα γυρίσω και εσύ θα 'χεις χαθεί
μα δε θα σ'αγαπήσω

επειδή το 'χουν κάνει τόσοι πολλοί πριν από 'μένα

δεν κατηγορώ εσένα
ποτέ δε σε κατηγόρησα
για το κενό στη ψυχή μου

και συνεχίζεις να μονολογείς
να λες για όνειρα
που μέχρι χθες κανένας μας δεν θυμόταν
να ονομάζεις τα καράβια
που από καιρό έχουν βουλιάξει

μονολογείς και θα λεγε κανείς πως αγνοείς
ότι η αγάπη μας έχει πια ξεχάσει

η νύχτα μετά

και ήταν τόσο πυκνή η σιωπή εκείνη τη νύχτα
που κινδύνεψα πολλές φορές να πνιγώ
σαν έκανα να ανασάνω

και το σκοτάδι είχε καλύψει τον ουρανό
το φεγγάρι είχε χαθεί
τα αστέρια είχαν ξεθωριάσει
τα φώτα της πόλης ήταν σβηστά

εγώ να ψάχνω το χέρι σου ανάμεσα στους νεκρούς
μοναχά το κρύο ανασάνω
και καρδιά μόνο η δική μου πια χτυπά

και αν δεν πέθαναν τι ;
είναι νεκροί αφού σκοτώσαν την αγάπη

Δε θα γεράσουμε μαζί

ανοίγω τα μάτια κάτω από το νερό και βλέπω τη μορφή σου
και πια δεν είσαι παρά μια ανάμνηση
του πιο παράξενου ονείρου
- στη στέγη του σπιτιού βλέπαμε τ αστέρια -

και τώρα πια παραδέχομαι ότι δημιουργός των πάντων είμαι εγώ
ότι σε έπλασα όπως κάθε τι
από τον ήλιο και τον ουρανό
μέχρι τα νύχια των ποδιών σου
- σε ένα δωμάτιο σε κρατούσα για μέρες κλειδωμένη -

αναπνέεις επειδή σου επιτρέπω
υπάρχεις επειδή εγώ σε φαντάστηκα
- μόνο εμένα να αντικρίζεις -

και πριν φύγεις άκου το παράπονο του δημιουργού σου
πριν φύγεις γύρε και δωσ' μου ένα φιλί
άσε με να σε αγγίξω
γυμνό το σώμα μου πάνω στο δικό σου
- κάθε ανάσα σου να αναπνεύσω -

και όταν αποκοιμηθείς
με το μαξιλάρι θα σε πιέζω σταθερά
μέχρι πια ανάσα να μην παίρνεις
και το τέλος θα είναι αυτό
- σε σκοτώνω και γεννιέμαι ξανά -