μες στο παράξενο μυαλό μου

τα δάχτυλά σου στα δικά μου

το ασήμι στα μαλλιά μου
η άδεια πολυθρόνα
το χαλί έξω απ' την πόρτα

λέξεις πέφτουν και σπάνε σα γυαλί
μα κανείς δε μαζεύει τα κομμάτια
μετά ξυπόλυτοι μονάχα περπατάμε
πληγές να γεμίζουν οι πατούσες
για μένα, για σένα, για όλα τα εκείνα
τα μικρά, τα μεγάλα, τα ασήμαντα
άλλα τα 'φερες εσύ, άλλα εγώ
κανένας μας δεν έδιωξε κανένα
μονάχα διώχναμε ο ένας τον άλλον
μα όποιος έφευγε ξαναγυρνούσε

για να αγγίζω τα δάχτυλα των ποδιών σου κάτω απ' τα σεντόνια
για να μυρίζω την αλμύρα στα μαλλιά σου
για να διαβάζω το περίγραμμα των ματιών σου
γ' αυτό γυρνούσα εγώ
σημεία τίποτα και κάτι για να μείνεις
μια ιστορία
μια άδεια σελίδα
και μετά χιλιάδες άδειες σελίδες να μιλούν
με άδειες λέξεις
και σιγά σιγά να αδειάζει και η ζωή μου
αφού μια μέρα έφυγες και εσύ




να πω τι ;
ότι τα βράδια ψάχνω στους ανέμους τη φωνή σου ;
ότι σε λάθος μάτια καίω τη ψυχή μου ;
ότι αλλού χαρίζω όσα φτιάξαμε μαζί ;

μα οι νύχτες δεν περνούν
εσύ δεν είσαι εδώ.
αυτό, θα 'θελα να 'σουν εδώ

τόσο έντονα αγαπούσες το σκοτάδι

θυμάμαι συχνά να ρωτάς για τη νύχτα
θυμάμαι να αποστιθίζεις τα ονόματα των άστρων
θυμάμαι
θυμάμαι μια νύχτα μαζί με τον ουρανό σκοτείνιασες και εσύ

μετά ερχόσουν μοναχά τα βράδια
ντυμένη με το άσπρο φόρεμα
να σε ξεχωρίζω μες στη μαυρίλα

άδειασαν τα μάτια σου
να σε κοιτάξω πια δε μπορούσα
αδιαφορία πίστευες εσύ

μετά σε περίμενα για μέρες
ρωτούσα που είχες πάει
κανείς δε σε θυμόταν

μα πιο πολύ φοβάμαι
μη ξυπνήσω ένα πρωί
- ή και οποιαδήποτε ώρα της ημέρας-
και νιώσω ευτυχισμένη

κάτω απ' το νερό

τα βλέφαρά της σφραγισμένα
γέρνει στον ώμο μου
χαζεύω τον ήλιο
τα μάτια μου τσούζουν απ' το αλάτι

πίνουμε λίγο απ' το κρασί
τα πόδια μας μπλέκονται
κάτω απ' τα σεντόνια
τα χέρια μου ανάμεσα στα μαλλιά της

αναπνέεις
αναπνέω
παύση
σιωπή και τίποτ' άλλο
εσύ γιατί κουράστηκες ξανά
εγώ για να ακούσω την καρδιά σου

χτύπος
ανάσα
χτύπος
ο καθρέφτης κομμάτια χίλια δυο

αυτός και η καρδιά μου...