το βάθος της καρδιάς δε το μετράς πετώντας πέτρες

τα μάτια σου ήταν μια άγνωστη θάλασσα εκείνη τη νύχτα
-όχι φουρτούνα, καθόλου πάθος, δίχως ψάρια-
τα σώματά μας ποτισμένα με αλκοόλ
-ούζα, ουίσκι, ρετσίνα, ρακές-
τα χέρια σου
-η αλήθεια είναι πως δεν θυμάμαι τα χέρια σου-
ποτέ δεν είχα νιώσει το άγγιγμά τους
-παίζεις πιάνο και τέννις-
μα σαν φίδια τυλίχτηκαν γύρω από το κορμί μου
-ακόμα νιώθω πως δεν με κράτησες αρκετά-

μα η καρδιά σου ήταν ήδη ραγισμένη
-δεν έχω ιδέα αν ισχύει, αλλά μου αρέσει το δράμα-
και η δικιά μου ήταν ήδη σπασμένη σε χιλιάδες κομμάτια
- κλασσικά -
κολλημένα μεταξύ τους με ταινία και ίσως με διαφορετική σειρά από πριν
-τώρα πώς βγάζει νόημα αυτό που είπα;-
και αυτό δε με βοήθησε καθόλου.