ξέχνα σου λέω όσα ζήσαμε μαζί

για μένα δεν ήταν παρά μια στιγμή
ίσως ένα δευτερόλεπτο μονάχα
που ένιωσα την παγωμένη μου ανάσα
να λιώνει στον παλμό της καρδιά σου

και μετά το πιο βαθύ σκοτάδι

σκοτάδι στα μάτια μου
σκοτάδι αναπνέω
για μένα όλα ήταν σκοτάδι
ίσως μονάχα για ένα δευτερόλεπτο
να κάηκα στην πιο ζεστή ματιά σου
την φωτιά όταν είδα σαν άνοιξες τα βλέφαρά σου

τώρα σου λέω φύγε
ξέχνα όσα ζήσαμε μαζί
για μένα δεν ήταν τίποτα
παρά μόνο το πιο μεγάλο πάντα
που στάθηκε για μια στιγμή μπροστά μου ...

pour toujours

θα μπορούσα να γράψω
πόσο μισώ το χρώμα των ματιών σου
όταν βουτάει το φεγγάρι στη καρδιά σου
και σηκώνονται φουρτούνες ξαφνικά

καταιγίδες τα μάτια σου καρδιά μου
πονάνε τα άκρα μου
η ψυχή μου σωπαίνει
φωνάζει ο θυμός
με πλημμυρίζει

ουρλιάζω, σε σπρώχνω, κλαίω
λέξεις γεμίζουν τον αέρα
και πληγές
μα άλλο δε μπορώ και σταματώ

μετά πονάει κάθε άγγιγμά σου

ανοίγω την πόρτα
σταματώ
"φεύγω" σου λέω και δε κοιτάζω πίσω
το χρώμα των ματιών σου αλλάζει πάλι
μα εγώ δεν θα 'μαι πια εκεί

και αποφασίζω ότι οι αναμνήσεις αξίζουν πιο πολύ
από έναν γυρισμό
και αποφασίζω πως πια δε θέλω
καμία θέση στη καρδιά σου
δε ξέρω αν νιώθεις το κενό
δε ξέρω αν κατάλαβες πως φεύγω...

σήμερα θα σε αφήσω

και σε ονειρεύομαι πάντα κάπου ψηλά
σε μια ταράτσα, στην κορυφή ενός βουνού
όμορφη, κατάξανθα μαλλιά πιασμένα πάνω
κοιτάς τους ανθρώπους, τα αστέρια