pour toujours

θα μπορούσα να γράψω
πόσο μισώ το χρώμα των ματιών σου
όταν βουτάει το φεγγάρι στη καρδιά σου
και σηκώνονται φουρτούνες ξαφνικά

καταιγίδες τα μάτια σου καρδιά μου
πονάνε τα άκρα μου
η ψυχή μου σωπαίνει
φωνάζει ο θυμός
με πλημμυρίζει

ουρλιάζω, σε σπρώχνω, κλαίω
λέξεις γεμίζουν τον αέρα
και πληγές
μα άλλο δε μπορώ και σταματώ

μετά πονάει κάθε άγγιγμά σου

ανοίγω την πόρτα
σταματώ
"φεύγω" σου λέω και δε κοιτάζω πίσω
το χρώμα των ματιών σου αλλάζει πάλι
μα εγώ δεν θα 'μαι πια εκεί

και αποφασίζω ότι οι αναμνήσεις αξίζουν πιο πολύ
από έναν γυρισμό
και αποφασίζω πως πια δε θέλω
καμία θέση στη καρδιά σου
δε ξέρω αν νιώθεις το κενό
δε ξέρω αν κατάλαβες πως φεύγω...