περπατώ ανάμεσα στους περαστικούς με μια σφαίρα καρφωμένη στο κούτελο και ένα όπλο στο δεξί μου χέρι
και σκέφτομαι πως έτσι που νιώθω παγωμένη θα 'θελα να με τυλίξεις με τη ζεστή σου ανάσα και ενώ ψηλαφίζεις το κορμί μου με τις άκρες των δακτύλων σου να μου ψιθυρίσεις ξανά όλα εκείνα που είχες πει εκείνο το βράδυ για τα λουλούδια που φυτεύει μες στις γλάστρες η μαμά σου και που τις είχες ζωγραφίσει με τα χρώματα που σου χάρισε στα γενέθλιά σου εκείνος και μετά δεν τον ξαναείδες ποτέ και για τα καράβια που σου αρέσει να χαζεύεις στο λιμάνι και σκέφτομαι όλα αυτά και μου λείπουν οι βόλτες μας στο αεροδρόμιο και τα περιοδικά και που δε μπορούσαμε να πάμε πιο πέρα από αυτό και πως τώρα πάω πιο μακριά χωρίς εσένα και πως ξέχασα πριν φύγω να σου πω για το βιβλίο που διάβασα και πως τελειώνει και πόσο μου αρέσει να μυρίζω τις σελίδες των βιβλίων και πως είχα διαβάσει ότι ερωτευόμαστε με τη μύτη και όχι με την καρδιά οπότε δε πειράζει αν χάλασε η δική σου και ότι πεθαίνουμε από οξειδωτικές αντιδράσεις που σημαίνει ότι το οξυγόνο σου δίνει ζωή και σιγά σιγά σε σκοτώνει και τελικά δεν ήθελα να βρίσκομαι εδώ αυτή ή και οποιαδήποτε άλλη στιγμή και όλα ήταν απλά μια αλυσίδα από κακές επιλογές που δεν ήθελα ποτέ να κάνω αλλά δεν είχα άλλη επιλογή γιατί αν αγαπήσεις κάτι πρέπει να το σκοτώσεις αμέσως και το λάθος μου ήταν πως το άφησα να ζήσει τόσο που ρίζωσε μες στη καρδιά μου και τώρα αντί για φλέβες έχω ρίζες που μέσα τους κυλάει το αίμα και .
