μια ζωή δε θα 'ταν αρκετή, οπότε ας μην είναι καμία.

όταν σου λείπω αγάπη μου,
ψάξε τα μάτια μου στον πίνακα που σου είχα χαρίσει
τα χρώματα ανακατεμένα με τα δάκρυά μου
ένα ναυάγιο θολό αποτυπώνουν

όταν την φωνή μου αναζητάς,
διάβασε πάλι τα γράμματα και τα ποιήματα
που σου έστελνα όταν ήμασταν παιδιά
εκείνα που απάντηση ποτέ δε πήρα

αν με θυμάσαι απόψε,
ψάξε στον καθρέφτη σου για τη μορφή μου
και όπως περνούν τα χρόνια εσύ θα μεγαλώνεις
μα εγώ θα είμαι για πάντα νέα
το κοριτσάκι που γνώριζες τότε

και αν τα χέρια σου ζαρώσουν
και αν το μυαλό σου πια πλημμυρισμένο απ'τη λήθη με ξεχάσει
δε πειράζει σου λέω εγώ απόψε,
δε πειράζει γιατί αν προσπαθήσεις να με αγγίξεις θα σπάσω

θα πρέπει άλλη αγάπη να γνωρίσεις
γιατί αλήθεια θα σε αφήσω νωρίς
δε θα γεράσω ποτέ, δε θα μεγαλώσω,
καμιά ρυτίδα, κανένα σημάδι,
καρδιά σπασμένη από τη νιότη

αν τη φωνή μου ακούσεις μες στο πλήθος
μη γυρίσεις ποτέ να με ψάξεις
γιατί αλήθεια δε θα 'μαι εγώ εκεί

και όταν κάτι πεθαίνει το αντικαθιστάς
το ξεχνάς,
αφού γίνει για μια βραδιά ο κόσμος σου όλος
μα εγώ ούτε ο κόσμος θέλω να γίνω ούτε τίποτα.

στο 'πα μια βραδιά που είχα γίνει σκνίπα.

στη καρδιά μου είναι ακόμα χαραγμένη κάθε λέξη
που είπες θυμωμένος, λυπημένος, μαγεμένος
ακόμα και εκείνες οι λέξεις που πήρες πίσω
να ξέρεις πως έχουν μείνει εκεί και με πονούν

τα μάτια μου πια δε βλέπουν
"τα μάτια μου είναι σκάρτα" σου λεγα και γελούσες
με ένα θολό χαμόγελο
χρώματα θαμπά μοναχά θυμάμαι να μαραίνουν το σκοτάδι

σημάδια σε όλο μου το σώμα
προδίδουν κάθε άγγιγμά σου
και μου θυμίζουν πόσο σιχαίνομαι πια
κάτι που τόσο είχα αγαπήσει