Δε θα γεράσουμε μαζί

ανοίγω τα μάτια κάτω από το νερό και βλέπω τη μορφή σου
και πια δεν είσαι παρά μια ανάμνηση
του πιο παράξενου ονείρου
- στη στέγη του σπιτιού βλέπαμε τ αστέρια -

και τώρα πια παραδέχομαι ότι δημιουργός των πάντων είμαι εγώ
ότι σε έπλασα όπως κάθε τι
από τον ήλιο και τον ουρανό
μέχρι τα νύχια των ποδιών σου
- σε ένα δωμάτιο σε κρατούσα για μέρες κλειδωμένη -

αναπνέεις επειδή σου επιτρέπω
υπάρχεις επειδή εγώ σε φαντάστηκα
- μόνο εμένα να αντικρίζεις -

και πριν φύγεις άκου το παράπονο του δημιουργού σου
πριν φύγεις γύρε και δωσ' μου ένα φιλί
άσε με να σε αγγίξω
γυμνό το σώμα μου πάνω στο δικό σου
- κάθε ανάσα σου να αναπνεύσω -

και όταν αποκοιμηθείς
με το μαξιλάρι θα σε πιέζω σταθερά
μέχρι πια ανάσα να μην παίρνεις
και το τέλος θα είναι αυτό
- σε σκοτώνω και γεννιέμαι ξανά -