είμαστε η αρχή και το τέλος του κόσμου

σφίγγοντας ένα κομμάτι θάλασσα
χαζεύω τα κτίρια και σε ονειρεύομαι
κλείνω τα μάτια και σχεδόν σε αγγίζω
και είναι αυτό το σχεδόν που με κρατάει ξάγρυπνη τα βράδια

και σκέφτομαι μέρες βροχερές
εγώ και εσύ κάτω απ' ένα κίτρινο σεντόνι
- ή μπλε ή πράσινο, τι σημασία έχει ; -
και χαράζω στον τοίχο κάθε πιθανό δρόμο
που ακολουθεί η φωνή σου για να φτάσει στο αφτί μου

και ζωγραφίζω εμένα και εσένα
να πατάμε στη Γη
και η Γη είναι τόσο μικρή
πιο μεγάλη από 'μας όμως
και μοιάζει αστείο
που ό,τι αγγίζω παίρνει τη μορφή σου