Σάββατο 11 Μαΐου 2013

Όμως το τι θα σκέφτεσαι γνωρίζω

δειλά αγγίζω τα μαλλιά σου
δειλά .
τα χέρια μου βάφονται εκείνο το χρώμα
- αφήνω σημειώματα στον εαυτό μου μα όλο τα χάνω
να θυμάμαι πρέπει να μη σε αγγίζω πια -
ξεθωριάζει μες το χρόνο η μορφή σου

αλλά καμιά φορά έρχεσαι μοναχός σου
έτσι χωρίς να σε ζητήσω
γ'αυτό πάντα σε περιμένω
φοράω το κίτρινο φόρεμα και χαζεύω απ' το τζάμι τη βροχή
- η βροχή είναι σημάδι ότι θα 'ρθεις -
μαζεύω πίσω τα μαλλιά μου
γιατί μια μέρα είπες πως έδειχνα όμορφη έτσι

συνήθως είναι νύχτα εδώ
τα κύματα σκάνε στο παράθυρο του σπιτιού
καμιά φορά βλέπω και εκείνον μέσα στη τρικυμία
παράξενο δεν είναι ;
να στάζουν τα μάτια σου οινόπνευμα

τι κάναμε σε εμάς ; τι κάναμε στα παιδιά ;
τα όνειρα εκείνα πνίξαμε ένα ξημέρωμα
- και κανένα ξημέρωμα δεν ήρθε από τότε -
τα χέρια αυτά τα βάψαμε με αίμα
τα χέρια αυτά εδώ που μονάχα ξέραν να αγαπούν

και ο ήλιος έκανε τα μάτια σου να λάμπουν τόσο πολύ
που ένιωθες θα εκραγούν
και ξαφνικά γέμιζε ο ουρανός με χρώματα που δεν αναγνωρίζαμε
και κανείς άλλος δεν έχει φανταστεί

δεν ήθελα να φύγω μα ήταν αργά
ήξερα πως αν έμενα θα έφευγες πρώτος
δεν άντεχα τη σκέψη πως θα με αφήσεις




















Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου